Wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego

Wyjaśniając tematykę obowiązku alimentacyjnego, należy wskazać na różne jego rodzaje. W polskim prawie, a zwłaszcza w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym wyróżnia się taki obowiązek w relacjach : rodzice- dzieci, małżonek- drugi współmałżonek, dzieci- rodzice, a także w relacji pomiędzy rodzeństawem. Istnieją przypadki dlaszego obowiązku alimentacyjnego, ze względu na stopień pokrewieństwa np. pomiędzy wnukami a dziadkami. Są to szczególne już odmiany, które występują w ściśle określonych przypadkach. Należy skupić się na najbardziej typowych, najczęściej występujących relacjach, tj. Między rodzicami a dziećmi i pomiędzy współmałżonakami.

Faktem, którego podstawą jest art. 138 k.r.o, jest, że obowiązek alimentacyjny nie wygasa z mocy samego prawa. Powołany przepis wskazuje, że w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Na tej podstawie, zobowiązany ma prawo wnieść do sądu pozew o stwierdzenie wygaśniecia obowiązku alimentacyjnego. Sądem tym, jest sąd rejonowy miejscowo właściwy dla miejsca zamieszkania pozwanego- w tym przypadku uprawnionego do pobierania świadczeń alimentacyjnych. Zmiana stosunków w tym wypadku dotyczyć może, nie tylko samego wygaśniecia obowiązku, o którym mowa, ale także obniżenia lub podwyższenia kwoty alimentów. Podstawą może tu być pogorszenie, polepszenie sytuacji finansowej jak również przestanie bycia uprawnionego w niedostatku.

W pierwszej kolejności, warto wyjaśnić najbardziej typową relację, łączącą rodziców z dziećmi. Kiedy obowiązek alimentacyjny w tym przypadku wygasa? Czy wogóle wygasa? Jakie są przesłanki takiego wygaśnięcia?

Mainowicie, za podstawę prawną możemy w tym przypadku uznać art.133 § 1 k.r.o. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek alimentacyjny wygasa z chwilą osiągnięcia przez dziecko odpowiedniego stopnia fizycznego i umysłowego rozwoju, potrzebnego do usamodzielnienia się i do uzyskania środków utrzymania z własnej pracy i z własnych zarobków. W odniesieniu do powyższego, wśród ludzi, istnieje czasami błędne przekonanie, że wraz z ukończeniem przez dziecko 18 lat ( zdobyciem pełnoletności ), rodzice nie mają obowiązku łożyć na utrzymanie i wychowanie dziecka. W świetle prawa, jest to oczywiście mylny pogląd. Potwierdza to w szczególności przepis art. 96 k.r.o, który jasno stwierdza, że rodzice powinni troszczyć się o rozwój swojego dziecka, przygotowywać do pracy i życia w społeczeństwie i to od nich zależy przez jaki czas będą to robić. Dla niektórych wraz z ukończeniem pełnoletności, kończy się taki obowiązek, a dla innych ukończenie studiów wyższych przez dziecko i pomoc mu w tym względzie jest priorytetem i podstawą dalszego utrzymania.

 Zgodnie z powyższym, Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 14.11.1997, przyjął, że ,,przeciwne stanowisko prowadziłoby do zahamowywania, a co najmniej znacznego utrudniania dalszego rozwoju dziecka, a to przez pozbawianie go środków materialnych niezbędnych do kontynuowania nauki po osiągnięciu pełnoletności, pozostawałoby zatem w sprzeczności ze wspomnianym wyżej podstawowym obowiązkiem rodzicielskim’’.

 Mianowicie, nie sposób nie podkreślić, że obowiązek alimentacyjny w tym przypadku nie jest określony żadnym sztywnym, ustawowym terminem.

Nasuwa się więc pytanie, kiedy w takim razie rodzice mogą się uchylić od alimentów wobec swich dzieci?

Otóż, jeżeli rodzice udowodnią, że żyją w niedostatku, nie posiadają środków wystarczjących do utrzymania siebie i dziecka to wtedy ubiegać się mogą o wygaśniecie obowiązku alimentacyjnygo. Kolejną sytuacją jest fakt,że dziecko pomimo pomocy rodziców, nie stara się o samodzielne utrzymanie, a wręcz uchyla się od tego, co wiąże się z dużym uszczerbkiem dla jego rodziców.

Podziel się:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Polecane wpisy

Newsletter

Najnowsze wpisy

Nie o prawie

Lorem ipsum

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore

Czytaj więcej »